پزشك بايد توجه داشته باشد كه « داروهاى سرد » بيمار را سست و بيحال نكند . براى رفع آن مىتوان جوشانده‌اى مركب از بادرنجويه ، اسطوخودوس و گل‌گاوزبان و امثال آن دهند كه هم رفع « سردى » را كرده و هم محرك و مهيج اعصاب و مخّرج سودا مىباشد . در اينجا بايد توجه داشت كه « داروهاى سرد » مانند بنفشه ، نيلوفر ، شيرخشت ، تخم خياربن ، تخم گشنيز موجب سستى و ناتوانى بيمار مىگردند . چنانچه ضرورت به استفاده از اين داروها باشد بايد از « داروهاى گرم » نيز همچون گل‌گاوزبان ، بادرنجويه و امثال آن به بيمار دهند تا تعادل حاصل گرديده و رفع سستى شود . هرگاه در بيمار ، اسهالى عارض شود بايد به تجويز داروهائى پرداخت كه به هيچ وجه ضررى به اعضاء و احشاء بيمار وارد نساخته و علاوه بر آن ضمن خاصيت قابضى كه دارند براى بيماريهاى عفونى هم مفيد بوده و حرارت را فرونشانند . در زير چند نوع داروى طبيعى را كه مىتوانند در اين زمينه مؤثر واقع گردند نام مىبرم : 1 - جو را بو داده همراه با چند عدد سپستان مىجوشانند و از آب آن به بيمار مىدهند . اين دارو اطفاء حرارت و ضد عفونى مىكند و جلوى اسهال را مىگيرد . 2 - آهن يا سنگى تميز را در آتش داغ كرده و در دوغ مىاندازند . پس از تفت يافتن ، دوغ را به بيمار مىنوشانند . اين دوغ ضدعفونىكننده و مغذّى بوده و شكم را جمع مىكند . 3 - اسپرزه يا آب آن را به بيمار مىخورانند ، شكم را بند آورده و تسكين مىدهد . 4 - ريشه ، تخم و گل خطمى را جوشانيده از لعاب آن به بيمار مىدهند . اين دارو در رفع پيچش و قرحه امعاء بسيار نافع بوده و از شدت اسهال مىكاهد . مخصوصا اگر زخمى در معده و روده‌ها باشد بهترين التيام‌بخش و مرمت‌كننده مىباشد . اين دارو حتى درمان‌كننده زخم معده نيز بوده و بارها اثرات آن را تجربه كرده‌ام . 5 - خرفه قاطع خون و اسهال صفراوى بوده و تنقيه آب برگ آن در تشنج روده بزرگ سودمند است . 6 - نشاسته بندآورنده اسهال و خون است . 7 - اناردانه ، بويژه بوداده آن را كه شيره بكشند و يا داخل لعاب آش نمايند اثر نيكو دارد .